Menu
Bewustwording

Corona en ons HSK

*Note vooraf: Onze oudste is niet alleen begaafd en hoog sensitief, hij is ook longpatiënt, handig tijdens Corona…

Het was zondagochtend, de week voor de scholen dicht moesten. De telefoon ging. Het was de kinderarts. Of we onze zoon per direct thuis wilde houden, ongeacht wat de scholen deden. Er was nog te weinig bekend over het Coronavirus en wij moesten het risico niet nemen.

Omschakelen want Corona

Voor iemand zonder HS is ineens omschakelen al lastig, laat staan voor hem. Van lekker afspreken met vriendjes en heerlijk buiten spelen wanneer het maar kan, naar verplicht in eigen huis en tuin blijven. Extra lastig was dat school nog open was en vriendjes gewoon buiten op straat speelden. De eerste week was nog leuk. De tweede week al iets minder. We schaften de nieuwste Just Dance aan. Want van 5x sporten in de week, naar amper bewegen zorgde voor een snelle gewichtstoename bij hem. En in de loop van week 3 begonnen we te merken hoe het wat deed met zijn psyche. Van altijd beheerst en conflict vermijdend veranderde hij.

Driftbuien en vrijheid

Hij kreeg driftbuien die hij nog nooit had gehad. Van een mega kort lontje, gillen en krijsen naar zijn broertje, tot aan alle stoelen omgooien aan toe. En dan hebben we het nog niet over het huilen in zijn bed. Iedere avond zodra zijn lampje uit moest begon hij hartstochtelijk te huilen. Bang dat wij dood gingen. En ondanks dat wij geen nieuws met hem kijken, wist hij dat Corona ook te maken heeft met een slechte conditie. En dus beloofde ik hem na de zoveelste avond huilen om iets aan mijn conditie te gaan doen. Na week 4 of 5 in eigen huis en tuin was voor ons de maat vol. Ons lieve mannetje zat er echt doorheen en wij ook. Ik belde de kinderarts, legde de situatie uit en thank God, we mochten vanaf toen iedere ochtend heel vroeg, of ruim na het avondeten als het echt rustig was op straat, even met hem gaan wandelen. Dikke tranen bij ons allemaal de eerste keer dat hij (en zijn broertje dus ook) weer uit de voordeur mochten stappen. Hij knuffelde de heg en was blij dat hij (naar eigen zeggen) even weg mocht uit die onzichtbare tralies.

Terug naar school en vriendjes

En toen werd de heropening van de scholen aangekondigd. Kind blij, alleen wij in twijfel. Want gold dat ook voor hem? Een dag na de persconferentie over de versoepelde maatregelen van Corona belde ik met het ziekenhuis. Hun lijnen stonden roodgloeiend. Maar… van alle kindjes die daar onder behandeling waren, vielen er nog maar 5! in de risicogroep. Oftewel…. Hij niet meer omdat hij preventief iedere dag medicatie heeft voor zijn longen. En ook dat was gek. Voor ons even niet te bevatten. Weken al binnen en dan ineens weer meer vrijheid omdat de informatie die nu beschikbaar was, toonde dat hij door die medicatie erg goed beschermd was.  En dus moesten we weer schakelen. Ineens mocht hij weer naar buiten en afspreken met zijn beste vriendjes.

Daar is hij weer

Inmiddels gaat hij alweer een aantal weken naar school en langzaamaan komt ons eigen mannetje weer tevoorschijn. Stoelen omver gooien is er niet meer bij en de schreeuw- en driftbuien worden minder. Hij mag ook weer naar de voetbal en dus wordt zijn buikje ook weer wat minder. Maar al was dat niet, gaven wij daar ook niets om. Hij is namelijk perfect, gewoon zoals hij is. Achteraf gezien kan ik zeggen dat dit de meest heftige periode was die ik ooit heb meegemaakt. Nee, die wij ooit hebben meegemaakt. Corona is heftig. Zeker als je een HSK met longklachten bent. Maar ik ben trots. We hebben het doorstaan. Hij heeft het doorstaan en is sterker dan ooit.

Liefs Nien


Eerdere berichten van Nina

No Comments

    Leave a Reply