Menu
Bewustwording

Ik voelde me schuldig

 // Een eerlijk verhaal van Blogger Nina Veugelers //

Het is wel wennen hoor. Ineens je bewust zijn van het feit dat je kind een HSK is. En heel eerlijk, ik word er soms ook wel een beetje verdrietig van. Verdrietig voor hem, maar ook verdrietig omdat ik het nu pas echt zie en weet. Ik voelde me schuldig. Ik heb hem misschien zo nu en dan niet tot zijn recht laten komen. Dingen verkeerd aangepakt. Ik weet zelf wel dat dat kwam omdat ik het niet zag, maar toch. Als ik nu zie hoe vaak hij er “last” van heeft, dan kan ik me alleen maar schuldig voelen.

Sabbelen op zijn mouw

Signalen die ik eerst niet als een signaal zag maar eerder vervelend vond. Het bijten en sabbelen op zijn mouw bijvoorbeeld. Heel irritant vond ik dat. Zijn kleding nat en vies gesabbeld. Nergens voor nodig. Manoëlle leerde me dat dat een teken kan zijn dat hij al overprikkeld is. Op zulke momenten moet ik hem dan eigenlijk meteen zijn rust gunnen. Wat overigens niet betekent dat ik hem moet afzonderen of op bed moet leggen. Het betekent dat ik hem dan gewoon dat moet laten doen waarvan hij oplaadt. Toen ik dit hoorde ging ik erop letten wanneer hij dit deed. En inderdaad, de dag nadat ze me dit leerde, was er meteen zo’n situatie.

Het grote mensen feest

We waren op een “grote mensen” feestje en hij had het enorm naar zijn zin. Er waren veel vriendjes en vriendinnetjes en ze speelden allemaal lekker buiten. Totdat hij naar binnen kwam om iets te drinken en ik zag dat hij op zijn mouw sabbelde. Ik wilde hem vragen of ie naar huis wilde maar hij was me voor. Hij vroeg of ie even op mijn telefoon Squla mocht spelen. En waar ik dat normaal onzin vond op een feestje, gaf ik hem nu mijn telefoon. Hij ging  op een hoekje van de bank zitten en speelde een dik kwartier. Toen stond ie op, gaf mij de telefoon terug en zei dat ie weer buiten ging spelen. Hij was er weer klaar voor blijkbaar. Voor de vorm ben ik nog even gebleven maar ik voelde me rot. Hoe vaak was zo’n situatie wel niet voorgekomen en had ik hem niet begrepen? Hoe vaak had ik hem weer buiten laten spelen omdat ik die telefoon op dat moment niet nodig vond? Ik realiseerde me ook dat ik daarna altijd een huilend kind thuis had. Oververmoeid dacht ik dan. Nee, waarschijnlijk was hij dan dus ook te overprikkeld. Thuis moest ik zelf huilen. Met hem was overigens niets aan de hand. Ja hij was wel wat moe, maar het was ook een leuk druk feestje geweest.

Ik voelde me schuldig maar nu niet meer

Inmiddels voel ik me niet meer zo schuldig omdat ik gewoonweg niet beter wist. Maar dat heeft wel even geduurd. Ik probeer nu zoveel mogelijk op hem te letten. Ik zie nu wanneer hij overprikkeld raakt of dreigt te raken en zorg dan dat ie even op kan laden. Voorheen vond ik ouders die zeiden dat hun kind overprikkeld was maar te overbezorgde, zweverige ouders. Want is dat niet iets wat we onze kinderen zelf aanleren en aanpraten? Maar nu weet ik wel beter. Ik verslind momenteel informatie over HSK zodat ik hem nog beter kan leren lezen. Sinds ik hem beter snap, geeft hij nu ook zelf aan dat het teveel voor hem is. Of dat hij niet wil afspreken. Of dat hij zichzelf dwars zit. Op zulke momenten ben ik zo trots. Zo jong en dan zijn eigen grens al zo goed aan kunnen geven. Ik vind het knap.

Liefs Nien


Blogger Nina - Morris + Maan

Hoi, ik ben Nina.

Sommige van jullie zullen mij misschien kennen van Mama’s van Eindhoven. Erg actief op Instagram en op Facebook en via mijn site: www.mamasvaneindhoven.nl 

Mijn oudste zoon is een HSK. Voor Morris en Maan schrijf ik eerlijk over mijn (pas zeer recente) zoektocht naar HSK en hoe daarmee om te gaan. Want damn… ik vind het soms erg lastig. Voor hem en voor ons.

Eerdere berichten van Nina

Join the Morris + Maan club

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en de ontvang de nieuwste blog, acties en inspiratie in je mailbox.

No Comments

    Leave a Reply