Menu
Bewustwording

Mijn oudste werd ineens een monstertje

Help, ineens heeft ie driftbuien. Zomaar, vanuit het niets. Onze oudste, die normaal over het algemeen lief en zachtaardig is, verandert zomaar ineens in een monstertje. Een krijsend, rammend op kussens en stoelen omgooiend monstertje.

Monstertje na school

Het begon allemaal na de laatste vakantie. Ineens was het zo. Meestal doordeweeks, net na school. Zijn broertje (ocherm) moest het iedere keer ontgelden. En na de zoveelste keer was ik het beu. Ik pakte hem op en hield hem in mijn armen. In plaats van boos te worden knuffelde ik hem flink en hij werd rustiger. Tranen liepen over zijn wangen en hij begon te snikken. Ik liet hem maar even. Toen hij uitgehuild was vroeg ik hem wat er nu echt was. Het hoge woord kwam eruit. Hij verveelde zich op school. Alles was te makkelijk en opdrachten had hij snel af. Vaak ging hij dan maar uit het raam staren. De dagen duurden ineens wel erg lang zo. Ik zag de frustratie in zijn ogen en besefte dat hij thuis dan even moest ontladen. Het had dus inderdaad niets met een “irritant” klein broertje te maken, of met dat ie niets lekkers mocht. Hij was onderprikkeld. De dag erna sprak ik zijn juffrouw. Zij reageerde heel goed en gaf hem ander pluswerk en meer tijd voor zijn plustaken. Kind blij, wij blij. Rust wedergekeerd zou je zeggen.

Corona en binnen blijven

Helaas kwamen we hierna in de huidige Corona situatie terecht. Op doktersadvies verplicht binnen blijven voor hem en dus ook voor ons. Hij hoort namelijk bij een risicogroep. In de tuin mag hij uiteraard wel, maar hij is zeven jaar en dan is een tuin ook maar even leuk. Daarnaast voelt hij veel. Hij voelt de zorgen die er zijn, bij ons, bij de school, op tv en bij wie er maar praat. Corona is het onderwerp van de dag en hij krijgt er veel, teveel, van mee. En dus zien we ineens weer dat monstertje tevoorschijn komen. Zomaar omdat we pizza eten en hij friet wil. Omdat hij een rekentaak van school heeft en niet een spellingstaakje. Of gewoon omdat zijn broertje niet snel genoeg reageert op zijn vraag.

Wanneer doen we het goed?

Ik vind het moeilijk. Wanneer doen we het goed? Zijn vader wordt boos als hij weer eens begint te gillen en te gooien met stoelen. Die zet hem dan het liefst op de gang om af te koelen. Ik daarentegen wil hem dan het liefst vastpakken en knuffelen tot ie weer rustig is. Dit tot frustratie van zijn vader. Die vindt dat hij niet zo driftig moet worden en dat ik te soft ben. Maar ik voel de onmacht in mijn kind. Ik voel zijn verdriet. Zijn angst. Ik heb er nog niet goed uitgekregen wat het nu is maar kan me wel een voorstelling maken. Hij zit hier binnen, in eigen huis en tuin. Vriendjes lopen vrolijk buiten rond. Hij wil ook buitenspelen en fietsen. Hij mist de oma’s en opa die hij nu niet meer wekelijks ziet. School mist hij, want ja.. eigenlijk vindt hij school gewoon heel erg leuk. Hij mist zijn vrijheid. Van de week zei hij: “Mama, eigenlijk zitten we gewoon achter soort van tralies hè?” Mijn hart brak…

Liefs Nien


Hoi, ik ben Nina.

Sommige van jullie zullen mij misschien kennen van Mama’s van Eindhoven. Erg actief op Instagram en op Facebook en via mijn site: www.mamasvaneindhoven.nl 

Mijn oudste zoon is een HSK. Voor Morris en Maan schrijf ik eerlijk over mijn (pas zeer recente) zoektocht naar HSK en hoe daarmee om te gaan. Want damn… ik vind het soms erg lastig. Voor hem en voor ons.

Eerdere berichten van Nina

2 Comments

  • Ilse
    27 maart 2020 at 07:01

    Hoi Nina,
    Je verhaal is zo herkenbaar! Wij dachten eerst dat onze dochter steeds overprikkeld was toen ze uitbarstte na school. Toen bleek ze onderprikkeld. Nu de scholen gesloten zijn voelt mijn dochter zich slecht. Ze is ondertussen al iets ouder en kan het benoemen waardoor de driftbuien voorlopig uit blijven. Wij hebben een nieuwe uitdaging gezocht en geven haar wat meer verantwoordelijkheid. Ze is nu ook “feestambassadeur” en mag bij elke gelegenheid om te vieren, zoals de lente, het huis versieren en iets lekkers op tafel toveren.
    Jullie doen het goed zoals jullie gevoel aangeeft. Elk zoals je bent. Je zoon zal hierin zijn weg wel vinden, maar dat vraagt even tijd.
    Warme groet,
    Ilse

    Reply
  • Nina Veugelers
    2 juni 2020 at 19:40

    Hoi Ilse,

    Ik zie je reactie echt nu pas. Sorry. Lief je reactie. Leuk die nieuwe “functie”. Wordt iedereen vast heel blij mee. Ik weet nog niet zo heel lang bewust dat ie HSK is en vind het soms wel moeilijk. Het schuldgevoel neemt af maar heel soms is dat ook weer hier. Hij vindt zijn weg en wij vinden onze weg. Lastig en soms ook helemaal niet. Luisteren naar elkaar is voor mij key en een beetje hulp van Manoëlle helpt mij. Warme groet, Nina

    Reply

Leave a Reply