Menu
Bewustwording

Opvoeden: wat als je zelf ook hoogsensitief bent?

“Sommige dagen bevinden wij ons in een heerlijk kabbelende beek maar andere dagen kan het behoorlijk stormen in huis.” Blogger Isabelle neemt je mee in haar persoonlijke verhaal over de zoektocht naar opvoeden, hoogsensitiviteit en haar grootste confrontatie.

Hoogsensitiviteit. Wat is dat nu eigenlijk?

De meesten die dit blog zullen lezen zullen er toch al wel wat van weten. Er misschien wel ervaring mee hebben. Bijvoorbeeld omdat je zelf (hoog-)gevoelig bent of een kind of wellicht zelfs meerdere kinderen hebt die prikkelgevoelig en/of hoog-sensitief zijn.

Heel eerlijk, ik leerde pas meer over het begrip toen ik een beetje op zoek ging naar informatie over opvoeden. Hoe je dat eigenlijk moet doen? Het opvoeden gaat mij namelijk heus niet altijd even gemakkelijk af. Gevoel en ratio liggen ook niet altijd op een lijn. Echt studeren kan je er ook niet voor. Het was en is best wel een zoektocht en gelukkig voor mij word ik er met de jaren en naar mate er meer kinderen zijn wel wat beter in. Daar houd ik mij althans aan vast. Beetje pech, voor de oudste, die heeft het meeste last van mijn trials and errors.

Die zoektocht is nog steeds in volle gang overigens. Sommige dagen bevinden wij ons in een heerlijk kabbelende beek maar andere dagen kan het behoorlijk stormen in huis. Ik bereid mij voor op een puberteit met drie dochters over enkele jaren. Alle standaard opvoed-tips en adviezen, die je bijvoorbeeld in het tijdschrift ouders van nu leest, leken ons lang niet altijd goed te helpen.

En toen viel het kwartje.

Ik merkte een aantal jaar geleden dat ik meer in huis moesten hebben dan het bekende werk. Afleiden, negeren, grapjes maken, eindeloos geduld op brengen. Daarnaast lukte dat mij gewoon niet altijd even goed. Dat het gedrag van mijn kind ook zo veel met mij deed had ik eigenlijk nooit zo verwacht. Noem me naïef. Ik begreep mijn oudste dochter ook best vaak niet. Nog steeds is het best wel eens lastig maar gelukkig kan ze zich steeds vaker en beter verwoorden en heb ik sneller in de gaten als er wat aan de hand is.

Tot ik een boek las over kinderen die hoog sensitief zijn. Toen ik de criteria doornam kon ik werkelijk bij vrijwel alle kenmerken wel een vinkje zetten. En na het lezen van het boekje viel er veel op zijn plek. Niet dat ik haar meteen begreep maar ik begreep wel meer waarom zij soms anders kan reageren dan ik verwacht. Waarom de gebruikelijke opvoed tips met niet altijd werken, terwijl die bij dochter twee bijvoorbeeld wel vaak perfect werken. Maar dat kwartje over hoog-sensitiviteit viel niet alleen voor mijn dochter maar gold wellicht nog wel meer voor mijzelf! Ik kwam tot de conclusie dat ik soms zelf misschien ook wel hooggevoelig(er) ben. Dat ik een hoop van die criteria ook voor mijzelf kon afvinken, zeker als ik terugdenk aan mijn jeugd. Dat ik soms ook gewoon simpelweg overprikkeld kan raken door de meest domme dingen.

Overprikkelen op meerdere zintuigen

Via Manoëlle kwam ik er achter dat je kan over prikkelen op meerdere zintuiglijke waarnemingen: horen, zien, voelen, proeven en ruiken. Omdat ik er niet voor schroom om af en toe met de billen bloot te gaan wil ik jullie meenemen in mijn eigen zintuigelijke overprikkeling. Want hoewel deze hoogsensitiviteit absoluut iets heel moois kan zijn. Het mij, in mijn werk als huisarts, enorm helpt. Het aanvoelen van situaties, empathie tonen, durven doorvragen als iets niet goed voelt, het echt intens luisteren naar de ander. Maar die gevoeligheid is soms best wel hinderlijk! Ik neem jullie hierin graag mee en geef wat inzicht wat je nogal kan irriteren om tot slot tot een conclusie te komen die jou wellicht ook wat bewustwording geeft.

Zintuig: Zien

Je zult mij, zeker in de zomer, maar eigenlijk het hele jaar door op zonnige dagen tegen kunnen komen met een zonnebril op. Hoe heerlijk ik een zonnetje op mijn huid ook vind, mijn ogen kunnen niet tegen dat felle licht. Ik ga er van huilen, ik ga er gespannen van kijken en kan er pijn aan mijn hoofd en ogen van krijgen. Nog zo iets wat mij dus heel erg in de weg kan zitten. Vieze brillen. En die bril is eigenlijk altijd wel vies. Ik kan hem wel 10x per dag poetsen. Waarom geen lenzen dan, denk je wellicht, omdat ik dan de hele dag in mijn ogen zit te wrijven, ik kan er niet aan wennen. Het prikkelt het irriteert, nee lenzen zijn nog erger dan vieze brillen!

Zintuig: Proeven

Oh! Wat was ik vroeger een lastige eter. En hoewel ik inmiddels alles wel zou kunnen eten en gelukkig nooit meer in een restaurant of bij anderen problemen ervaar, zal ik sommige dingen gewoon nooit kiezen, laat staan kopen of koken.Het lastigste: structuren. Ik noem bijvoorbeeld een ananas. Voor veel mensen een heerlijke tropische vrucht die doet denken aan de zomer en een zonnig eiland, ik gruwel ervan, Niet eens zo zeer de smaak maar de structuur is voor mij niet te doen. Ook velletjes in de sinaasappelsap, de vellen om het vruchtvlees van mandarijntjes, de kruimeligheid van een aardappel, de vreemde structuur van veel groenten zoals boerenkool , andijvie of sliertige rabarber. Stukjes fruit in de yoghurt. Een overrijpe of juist een onrijpe banaan. Het kan mij echt aan het kokhalzen brengen. Nog steeds. En dan voel ik mij zo kinderachtig.

Zintuig: Horen

Zeker als student was ik niet vies van een feestje maar los van het feit dat ik totaal niet dansen kan begaf ik mij liever aan de bar om te ouwehoeren. Een discotheek met keiharde muziek, ik kan daar dus helemaal niet tegen. Ik krijg er hoofd- en oorpijn van. Dat er vroeger op de studentenvereniging geen muziek werd gedraaid vond ik daarom in tegenstelling tot veel anderen totaal geen issue. Studeren of mij concentreren op iets belangrijks met muziek op lukt mij dan ook absoluut niet met muziek op de achtergrond wat dacht je dan huilende of gillende kinderen…

Zintuig: Voelen

Jup, ook hier kan ik over mee praten. Een irriterend merkje in de kleding, ik kan mij er continu aan storen en vaak krijg je het er niet fatsoenlijk uitgeknipt zonder het kledingstuk aan garden te knippen. Een naadje van een kous die verkeerd zit. Nieuwe schoenen moet ik altijd eerst weken inlopen zonder er blaren van te krijgen. Steentjes in mijn schoen, ik kan geen stap meer verzetten en op de een of andere manier presteer ik ook nog eens om altijd wel een steentje in mijn schoen te lopen.Wol. Door velen bejubeld, geprezen en aanbevolen, ik haat het echt. Ik word er helemaal gestoord van en jeukt als een malle. Nee hoor, voor mij echt geen wol.

Zintuig: Ruiken

Last but not least. Geurtjes, ik geef er eigenlijk niks om. Ik heb er wel 2, omdat manlief het zo lekker vindt en het ook wel een fijn gevoel van chique zijn geeft.  Maar eigenlijk geef ik niks om geuren. In een parfumerie kan ik echt hoofdpijn krijgen. En mensen met te sterke parfum mijd ik liever. Dus sterke geuren, geurkaarsen, etherische olieën aan mij is dat allemaal niet besteed. 

Ijdele hoop

Misschien denk je na het lezen van dit blog: Goh, wat een zeur. Zit overal over te meuten. En dat klopt wel. Behoorlijk irritant is het zeker. Niet alleen voor mij ,weet ik nu. Er zijn vele mensen en dan vooral kinderen die vaak onbewust getriggerd worden door allerlei alledaagse dingen.

Het lastigste voor kinderen is dat ze het vaak nog geen eens zo goed kunnen benoemen of verwoorden, waardoor het soms lastig invoelbaar is. Het soms uit het niets komt. Begrijpen doen we er al helemaal niks van. En de voorbeelden die ik gaf zijn eigenlijk heel simpel. Dan hebben we het niet eens over nieuwe dingen leren, omgaan met andere mensen of omgevingen, nieuwe of moeilijke situaties en noem maar op. Wat voor effect heeft dat niet op een (hoog gevoelig) kind.

Ergens hoop je dat het ook overgaat, dat je er overheen groeit. Maar dat is ijdele hoop. Want als ik heel eerlijk ben en dat probeer ik te zijn. Dan ben ik nog net zo’n zeikerd als 30 jaar geleden. Alleen doordat ik nu volwassen ben, kan en mag ik mijn eigen keuzes maken. Kies ik mijn eigen kleren iedere morgen, doe ik zelf de boodschappen, bepaal ik wat er op tafel staat en heb ik de vrijheid om te doen en te laten wat ik zelf wil. Het goede nieuws is dat je er best normaal groot mee kan worden! 

Overprikkel jij (of jouw kind) ook wel eens op alledaagse dingen?

Liefs Isabelle 


Hej, 
Mijn naam Isabelle en ik woon samen met mijn man en drie dochters sinds drie jaar in een klein dorpje in Zuid-Zweden. Door onze oudste dochter leerde ik over de term hoog sensitiviteit en via Morris + Maan zal ik jullie af en toe meenemen in mijn ervaringen in het onderwerp. Lees meer

www.smalandlife.com

No Comments

    Leave a Reply