Menu
Verbinding

Zwanger: ik was de verbinding met mijn kind kwijt

Ik ben bijna 36 weken zwanger van mijn derde zoon die lekker eigenwijs in een stuitligging ligt. Of lag kan ik nu inmiddels zeggen. Zijn stuitligging gaf ons de afgelopen weken veel stress en kopzorgen. Door dit alles raakte ik niet alleen het vertrouwen in mijn lichaam kwijt, maar ook de verbinding met dat kleine kereltje. Tot ik iets bijzonders deed en ik weer volledig in contact stond met hem. Ik deel mijn bijzondere verhaal graag met jullie.

34 weken zwanger

Mijn buik groeit en groeit om jou heen. Je ligt al weken in een stuitligging. Met je hoofdje draag ik je dicht bij mijn hart. Dat idee voelt fijn, maar toch zit je niet lekker in mijn buik. Als een puzzel die niet past. Ondertussen zijn er veel zorgen rondom jou en mijn zwangerschap heen. Wat als je zo blijft liggen?

Vanwege mijn erfelijke hartafwijking is het de vraag of ik een keizersnede mag hebben (ik heb een erfelijke hartafwijking genaamd Brugada Syndroom. Daar schreef ik eerder een uitgebreide blog over. Deze vind je hier). De medicatie voor een keizersnede is gevaarlijk voor mij, dus een algehele narcose is een reeële optie. Maar het idee dat ik niet bij jouw geboorte kan zijn geeft me angst. Veel angst. De bevalling horen we samen te doen. Jij, ik en jouw papa. Om je met onze handen hier op aarde te kunnen brengen.

Het gepieker blijft maar doorgaan. Wat als, wat als? Ondertussen zit jij nog steeds niet comfortabel in mijn buik. Ik voel het aan je. Gaan we je draaien straks? Wil je überhaupt wel draaien? Wat wil je me hiermee vertellen kleine man?

“En toen keek ze me liefdevol aan. Praat eens met hem”

Het beste advies wat ik kon krijgen

Op een zonnige, nazomerse dinsdagmorgen drink ik samen met Hanneke en Ellen (bloggers van Morris + Maan) een kop koffie. Hanneke hoort mijn zorgen en kijkt me liefdevol aan. “Praat eens met hem”, zegt ze me. “Leg hem eens uit waarom het beter is voor hem om te draaien. En vertel hem eens wat dit allemaal met je doet.”
En dat was misschien wel een advies waar ik het meest aan had. Iets wat ik nog niet gedaan had sinds ik zwanger was. En aangezien ik totaal niet in verbinding meer stond met de kleine man, was dit nog wel het proberen waard. Mediteren deed ik al wel, en ook een yoga sessie van laatst was een redmiddel om weer in verbinding te komen. Maar niets hielp.

Ik ging een gesprekje met hem aan

En zo gezegd, zo gedaan. De dag erna neem ik in de avond even de tijd voor ons gesprekje. Ik leg mijn handen op mijn buik en vertel hem dat het echt beter is als hij gaat draaien. Gewoon hardop gesproken tegen mijn buik (side note: de kids lagen op bed en manlief had een voetbaltraining. Dan durf ik dat haha). Ik vertel hem dat het veiliger is voor mij, maar ook voor hem. Hoeveel ik geniet van het zwanger zijn, maar dat ik ook graag bij zijn geboorte wil zijn om hem te begeleiden.

Op dat moment besef ik dat het heel goed mijn angst kan zijn wat hem weerhoudt om te gaan draaien. Mijn angst en alle zorgen eromheen bevriezen hem ook. Liefdevol vertel ik hem dat hij zich niet hoeft tegen te laten houden door mijn angst. Dat mijn angst van mij is en hij mag doen wat goed voor hem voelt.

En daar ging hij

En wat er toen gebeurde. Ik kon het zelf niet eens geloven. Ik kan me voorstellen dat het zelfs voor jou ongeloofwaardig klinkt. Maar het gebeurde echt. Nog geen tien minuten na mijn gesprekje voelde ik hem draaien. Ik voelde hoe zijn billen overdwars in mijn buik zaten om ze vervolgens bovenin mijn buik te voelen. Je kunt je voorstellen hoeveel emoties er op dat moment loskwamen. Al die weken van stress en zorgen leken als sneeuw voor de zon te verdwijnen. En dat gewoon door even met hem te praten. Om even écht met hem in verbinding te staan. Niet vanuit mijn gevoel of vanuit mijn hoofd, maar precies zoals ik ook met mijn andere kinderen in verbinding sta. Door te praten, te communiceren zoals ik altijd doe.

En voor nu? Ik ga me lekker voorbereiden op die vaginale bevalling. Weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam en mijn kracht als vrouw. Nog even genieten van het zwanger zijn. Wetend dat er straks in het ziekenhuis een heel team met protocollen klaar staan voor als het “wat als” weer om de hoek komt kijken. Ik heb me stiekem nog nooit zo veilig gevoeld.

Liefs,
Manoëlle


Eerdere berichten

No Comments

    Leave a Reply